Aras ile Kura / İkbal Çabuk

“Van Gogh gibi kulaklarımı kessem bu seslerden kurtulur muyum dersin?”
“Sesler seni sen yapan şeyse… yine de onlardan vazgeçer miydin?”

Asit yağmurlarının felakete dönüştüğü bu çağda, gökyüzü kızıla bürünüyordu.

Tuana yalnızca sesleri duymuyor, doğanın çığlığını da işitiyordu.
Bu defa şemsiyelerin altına sığınmak yetmiyordu.
Atmosfer çökerken, manyetik alan bozuluyor, yeryüzü insanlığa bir “son çağrı” gönderiyordu.
Nova’nın saklı geçmişi, Tuana’nın zihinsel fısıltıları,
Tomris’in yıllardır gizlediği gerçekler ve atmosferin kaderini belirleyen
yada taşı…
Hepsi Aras ile Kura’nın binlerce kilometrelik akışını hatırlatırcasına aynı kaderin kıyısında bekliyordu.

Tuana ve Nova’nın doktor ile çıktıkları bu yolda aslında tek bir düşmanları vardı.

Kuzey Atlantik Okyanusu’nun derinlerinden doğan bir kıta Pangea,
yeryüzünün hakimi ve kötülüklerin ülkesi…
Türlü mücadelelerin ardından Şemsiyeliler Topluluğunun varisi olup asit yağmurlarına ve Pangea’ya karşı savaştılar.
Sirus’un belirdiği gece doğa sahneyi aldı. Hazar’ın kıyısında şehrin deli dolu rüzgarları ve birbirine sevgiyle tutunan üç insan vardı.
Bu bir özgürlük savaşıydı.
Belki de bir “Özü Gürlük” savaşı…